Twój punkt wyjścia · 3 kroki
Porównaj zapis danych rodzinnych
Warianty zapisu
Wypisz wersje imion i nazwisk widoczne w dokumentach z obu krajów.
Przypisz dokument
Przy każdym wariancie zanotuj wystawcę dokumentu i opisaną w nim osobę.
Lista różnic
Zaznacz różnice w zapisie i pytania wymagające wyjaśnienia.
Schemat organizacyjny do przygotowania rozmowy. Nie określa wymagań prawnych.
Jeżeli nazwisko przodka występuje w kilku wersjach, nie wybieraj samodzielnie jednej jako „prawidłowej”. Zrób zestawienie zapisów i dokumentów, z których pochodzą. Poradnik dotyczy przygotowania materiału; nie przesądza tożsamości osób, ważności dokumentu ani potrzeby jego sprostowania.
Przepisuj dane, zamiast je ujednolicać
W domowej notatce łatwo zastąpić portugalski zapis polską wersją albo pominąć drugi człon nazwiska. Do analizy potrzebny jest jednak dokładny zapis widoczny w konkretnym źródle. Zachowaj kolejność imion i nazwisk, znaki diakrytyczne oraz oznaczenia, których znaczenia nie rozumiesz.
Gdy osoba używa dwóch nazwisk, nie zakładaj, który człon odpowiada nazwisku występującemu w polskim dokumencie. Zapisz pełną formę i przygotuj pytanie o sposób porównania. To samo dotyczy nazwiska po małżeństwie, nazwiska rodowego i zapisów używanych wyłącznie w rodzinnej korespondencji.
Przygotuj tabelę rozbieżności
Każdy wiersz powinien odpowiadać jednemu dokumentowi. Wpisz:
- nazwę dokumentu i wystawcę;
- datę sporządzenia oraz język;
- dokładne imiona i nazwiska;
- widoczne daty, miejscowości i dane rodziców;
- powód, dla którego łączysz dokument z daną osobą;
- element wymagający wyjaśnienia.
Opisuj również zgodności. Zbieżne dane rodziców lub miejsce mogą być przydatnym tropem dla osoby analizującej, ale nie traktuj ich samodzielnie jako rozstrzygającego dowodu. Jeśli część tekstu jest nieczytelna, oznacz ją tak w notatce. Nie zastępuj niepewnej litery pewnym zapisem.
Przykład z dwoma wariantami zapisu
Przykład fikcyjny. João ma rodzinną fotografię dokumentu z nazwiskiem „Wiśniewski” oraz brazylijskie materiały zawierające „Wisniewski” i dłuższe nazwisko z drugim członem. Zamiast poprawiać wszystkie pliki, nazywa je według źródła i numeruje. Dopisuje, gdzie powtarzają się imiona rodziców, a gdzie występuje inna data. Specjalista otrzymuje zestawienie trzech odrębnych zapisów, nie stworzoną przez João wspólną wersję.
Czego nie poprawiać na własną rękę
Zachowaj oryginalne pliki bez retuszu. Własne tłumaczenie lub rozwinięcie skrótu umieść w oddzielnej kolumnie jako roboczą uwagę. Nie przerabiaj obrazu dokumentu, aby „ułatwić urzędowi” odczyt nazwiska.
Na konsultację przygotuj pytanie: czy te różnice wymagają dodatkowych dokumentów, wyjaśnienia albo odrębnego działania? Poproś też o wskazanie właściwego odbiorcy takiej sprawy. Sam fakt podobieństwa nazwisk nie daje odpowiedzi, czy określony urząd zaakceptuje zestaw dokumentów.
Przygotuj także legendę używanych oznaczeń: znak zapytania dla niepewnego odczytu, nawias dla własnej uwagi i osobne pole dla tłumaczenia roboczego. Dzięki temu kolejna osoba odróżni zawartość źródła od Twojej interpretacji. Przy wspólnym nazwisku dwóch krewnych dopisz roboczy identyfikator osoby, aby przypadkiem nie połączyć materiałów dotyczących różnych ludzi w jeden zestaw.
Kontakt w sprawie dotyczącej Polski
Jeżeli kontaktujesz się z TwojaSprawa w sprawie dotyczącej Polski, podaj na kontakt@twojasprawa.com krótko cel i kraj związany ze sprawą. Nie załączaj skanów ani danych osób trzecich. Samo przesłanie opisu nie oznacza przyjęcia sprawy lub rozpoczęcia reprezentacji. Dostępność właściwego wykonawcy, język obsługi, zakres i koszty trzeba uzgodnić przed zleceniem. Ten materiał nie potwierdza obsługi prawa brazylijskiego ani kontaktu po portugalsku.